از یک جایی به بعد، تسلیم می شوی و غم انگیزترین لحظه،همان است. نه این که مقاومت نمی کنی. نه این که نمی خواهی به اراده و اختیار خودت زندگی کنی. نه این که خودت را فراموش کرده باشی اما بتدریج در می یابی که "هستی" و سرنوشت ، چنان بی توجه و بی رحم است که هر مقاومتی را در هم می شکند. هر مانعی را خورد می

. این روزها کلمات، خسته اند همچون چشم هایم که در خوابی عمیق، برهم می روند. در پی آوازی هستم که مرا به ابرها برساند. به آسمانی تهی. این روزها واژگان از ذهنم می گریزند، در پی آشنایی هستم که مرا به میهمانی ستاره ها ببرد، در جشنی بزرگ. در هیاهویی از سکوت. . تا بگریزم از خویش و از این همه آواری که بر